Mooie moeder ❤️

Ik in de jaren 60? Het is mijn mooie moeder, die als twee druppels water op mij lijkt :-) Toen mijn oma overleden was, ging ik naar de Goorn, waar mijn oma woonde en begraven werd. Daar zei een vreemde voor de kerk tegen me dat ik wel de dochter van mijn moeder moest zijn. En ook tijdens mijn jeugd zeiden veel mensen dat ik sprekend op mijn moeder leek. Haar schommelstoel - de stoel die zij van haar moeder/mijn oma kreeg - staat sinds kort bij mij en misschien dat het schommelen van mijn ziel in de vrouwelijke familielijn deze golf van emoties en inzicht losmaakt. The year of purification & cleansing indeed...

Ik ben altijd al overtuigd geweest van de speciale en helende kracht van dromen, omdat alles wat er speelt, was en zal zijn zich ergens in dit oneindige, tijdloze, ongecensureerde en collectieve onderbewuste bevindt en verbonden is. Ik heb de afgelopen jaren geen droomwerk meer gemaakt (mijn oude taperecordertje is stuk), maar sommige dromen zijn zo krachtig dat je ze niet vergeet en de sfeer ervan je de dag erna als een mysterieuze deken omhult. De droom van vannacht was glashelder in mijn bewustzijn vanmorgen, en toen ik onder de douche stond en het water naar beneden stroomde, brak er iets in me dat zich al heel lang roerde. Daarna app'te ik mijn moeder een hartje (waarvan ze wellicht denkt dat het niet voor haar bedoeld was). Ik ben zo geraakt door wat ik mocht ontvangen, dat de tranen maar blijven komen. Er is van alles met het water door het afvoerputje de aarde in verdwenen, terwijl een nieuwe flow van zacht- en dankbaarheid me meevoert.

In mijn droom gaf mijn moeder me een boek cadeau dat ik daarvoor ergens in een etalage zag liggen en waarvan ik gezegd had dat ik het mooi vond. Ik werd woedend toen ik het had uitgepakt, omdat ik er niet mee bedoeld had dat ik het dan ook moest hebben. Het enige waar ik aan kon denken was mijn opgeruimde huis en de nieuwe clutter die er nu weer bij kwam. Toen ik wakker werd voelde ik de pijn en diepe symboliek van wat er in mijn droom gebeurd was. Mijn moeder heeft zoveel van zichzelf gegeven en opgeofferd, terwijl haar twee vreemde eendjes ieder hun eigen~wijze weg gingen. Ook toen ik laatst tegen haar tekeer ging en haar in het dieptepunt van mijn overspannenheid van alles verweet, bleef ze staan omdat ze wist - zo zei ze later - dat ik niet lekker in mijn vel zat.

Ik zie hoe we op elkaar lijken, niet alleen van buiten, maar ook van binnen. Het leven had alleen een totaal ander pad voor ons in petto. Haar oerkracht, mensenkennis, empathie, wijsheid, toewijding, integriteit, liefde en schoonheid herken ik in mezelf... Ondanks de tegenslagen en teleurstellingen gaf ze ons alle liefde die ze had, en ik voel nu dat het gekwetste kind zich in mijn eigen omhelzing niet langer meer tekort gedaan voelt. Wat een opluchting en ruimte. En wat zou ik haar nu graag even omhelzen en laten voelen hoeveel ik van haar hou. Bij deze mam... You're the best, bravest & most beautiful ❤️


[Deze post van vijf jaar geleden kwam gisteren als herinnering op Facebook voorbij... en nu ben ik zelf moeder... ]



31 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

De reis