Reality check

(Een paar maanden na het begin van Corona)


Vandaag is onze schat voor het eerst sinds maanden weer naar de opvang... dat was wel even een momentje... onder het plexiglas doorschuiven op het matrasje op de grond. Zijn verbaasde en onderzoekende blik naar de juffies (waar hij anders altijd naar lacht), daarna zijn blik naar mij en meteen een lach als ik naar hem zwaai en 'dag, dag, lieverd' zeg. Gelukkig ontving ik net een foto van hem, vrolijk op het speelkleed 😌

Na twee loodzware maanden van aan niets anders meer toekomen, is het vandaag ook voor mama en papa het begin van een nieuwe periode. Ik ervaar eindelijk weer wat ruimte voor mezelf en heb zin om langzaam aan weer te beginnen met werken. Deze week rust ik nog uit, zodat de extreme wallen kunnen wegtrekken en ik eindelijk even stil kan staan bij waar we zijn en wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd is 😅

De afgelopen maanden ben ik vaak aan Facebookberichtjes begonnen, waarvan 98% uiteindelijk nooit gepubliceerd is. Vaak werd er een klein jongetje wakker of had ik zo weinig energie en inspiratie dat wat ik wilde vertellen er gewoon niet uitkwam. Het stroomde niet. In deze berichtjes ging het telkens weer over wat me de afgelopen maanden best pijn gedaan en verbaasd heeft: anderen met een uitgesproken mening over wat ik als moeder wel of niet zou moeten doen en wat het beste is voor mijn kindje 🤨

Zo riep laatst een vriendin uit dat we onze kleine in deze tijden toch zeker niet meer naar de opvang brengen. Een andere vriendin (die zelf geen moeder is) heb ik het contact mee verbroken, omdat zij het not done vond dat wij onze schat na vier maanden twee dagen naar de opvang brachten. Ze vond dat het tijd werd om eens wat minder met mezelf bezig te zijn en 'in full service' als moeder te zijn 😳 Deze boodschap kwam op het moment dat ik er compleet doorheen zat en we dus besloten hadden dat werken en voor de kleine zorgen voor mij geen werkbare combinatie was. Was dat een makkelijke beslissing? Nee, het was another big moment of letting go & tears...

Aan de andere kant begrijp ik het ook wel, want ik heb zelf ook zo mijn ideeën, oordelen en projecties gehad. Toen ik nog geen moeder was over moeders die hun kindje al heel jong naar de opvang brachten, zeker als dit vier of vijf dagen per week was. Maar ook over wanneer ik zelf moeder zou zijn. Zo dacht ik dat ik niet anders zou willen dan fulltime moederen en 24/7 voor mijn kindje zorgen. Dat ik hem in een draagzak altijd dicht tegen me aan zou dragen en hem tot zijn tweede jaar borstvoeding zou geven. Dat ik never nooit in de drukke randstad zou bevallen en mijn kindje hier zou laten opgroeien. Etcetera, etcetera.

Het waren allemaal mooie ideeën, maar inmiddels heb ik ontdekt dat de praktijk een heel andere is en dat zowel mijn eigen lichaam als zijn specifieke persoontje & behoeften aangeven wat goed en nodig is. Ik heb ontdekt dat iedere situatie anders is en dat bijna iedere moeder het op haar eigen manier en naar haar beste kunnen doet. Ik heb ontdekt dat ieder kindje echt zijn eigen ouders kiest en dat er niets belangrijker is dan oneindig veel liefde en geduld 💗 Ik heb ontdekt dat er niets zo krachtig is als het moederinstinct en dat je me alles kunt zeggen en over alles mag oordelen - en ik dat allemaal zo weer van me af laat glijden - maar dat zodra je over mijn kwaliteiten als moeder of de behoeften van mijn kindje begint, de leeuwin in mij ontwaakt die haar territorium met hand en tand verdedigt 😤😇

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn en alles kan van de ene op de andere dag zo weer veranderen. Dat was eigenlijk al zo vanaf het moment dat ik me openstelde voor de liefde en deze op mijn pad kwam 🥰 Liefde verandert alles, dus laten we ook een beetje lief zijn voor elkaar... zeker nu ❣️

Veel liefs ❤️

10 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

De reis